Wytworzenie próżni w systemie (Mitsubishi Matrix)

Notatka. Przy każdym otwarciu systemu należy wytworzyć próżnię zabezpieczającą przed wnikaniem powietrza i wilgoci. Po zamontowaniu dowolnego elementu należy utrzymać podciśnienie w instalacji przez około 15 minut. Elementy układu otwarte w celu naprawy muszą znajdować się w próżni przez 30 minut.

Jeśli silnik nie działa, wykonaj poniższe procedury.



Zamocuj zestaw manometrów testowych do złączy sprężarki. Zamknąć zawory przewodów wysokiego i niskiego ciśnienia (ryc. 8.60).

Upewnij się, że czynnik chłodniczy został spuszczony z układu.

Podłącz środkowy wąż zestawu manometrów do wlotu pompy próżniowej.

Włącz pompę próżniową i otwórz zawory wysokiego i niskiego ciśnienia.

Po około 10 minutach upewnij się, że manometr niskiego ciśnienia wskazuje podciśnienie poniżej 94,39 kPa (0,96 kgf/cm²). Jeżeli nie można uzyskać podciśnienia, oznacza to nieszczelność układu. W takim przypadku należy naprawić nieszczelność w następujący sposób.



1. Zamknąć oba zawory zestawu manometru i wyłączyć pompę próżniową.

2. Napełnić system czynnikiem chłodniczym z pojemnika (około 0,4 kg).

3. Zlokalizować nieszczelność za pomocą wykrywacza nieszczelności.

4. Ponownie spuścić czynnik chłodniczy i wytworzyć próżnię w układzie. Jeżeli nie stwierdzono żadnych wycieków, należy kontynuować wytwarzanie podciśnienia w układzie.

Włącz pompę próżniową.

Otwórz oba zawory zestawu manometru, aż wytworzy się podciśnienie o wartości 94,39 kPa (0,96 kgf/cm²) (ryc. 8.61).



Gdy manometr niskiego ciśnienia wskaże podciśnienie wynoszące około 94,39 kPa (0,96 kgf/cm²), kontynuuj wytwarzanie próżni przez 15 minut.

Po 15 minutach przebywania w systemie próżni należy zamknąć oba zawory zestawu manometrów i wyłączyć pompę próżniową. Odłącz wąż od pompy próżniowej. System jest gotowy do napełnienia czynnikiem chłodniczym.

Czynności z zaworem ładowania instalacji

Przed podłączeniem zaworu do zbiornika z czynnikiem chłodniczym należy obrócić uchwyt zaworu całkowicie w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Ustaw dysk w najwyższej pozycji, obracając go w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Przymocuj wąż centralny do złączki zaworu.

Obróć uchwyt zaworu w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, aby wybić otwór w uszczelnionej górnej części.

Poluzuj nakrętkę mocującą wąż centralny do centralnego mocowania manometrów sterujących.

Wypuść powietrze na kilka sekund, a następnie dokręć nakrętkę.

Napełnienie układu czynnikiem chłodniczym w postaci pary

Ustawić zawór zbiornika czynnika chłodniczego w pozycji wskazanej powyżej w części "Działanie zaworu ładowania systemu".

Notatka. Operację tę wykonuje się w celu napełnienia układu czynnikiem chłodniczym w postaci pary przez obwód niskiego ciśnienia. Gdy zbiornik z czynnikiem chłodniczym znajduje się w pozycji pionowej, ten ostatni dostarczany jest do układu w postaci pary.

Otwórz zawór obwodu niskiego ciśnienia i wyreguluj jego położenie tak, aby ciśnienie na manometrze niskiego ciśnienia nie przekraczało 412 kPa (4,2 kgf/cm²).

Aby ciśnienie pary w pojemniku z czynnikiem chłodniczym było nieco wyższe od ciśnienia w układzie, należy umieścić pojemnik w naczyniu z ciepłą wodą (temperatura około 40°C).

Uruchom silnik na wysokich obrotach jałowych i włącz klimatyzację.

Notatka. Trzymaj pojemnik z czynnikiem chłodniczym w pozycji pionowej, aby zapobiec przedostaniu się skroplonego czynnika chłodniczego do układu przez przewód ssawny, co mogłoby spowodować uszkodzenie sprężarki.

Napełnij układ wymaganą ilością czynnika chłodniczego, a następnie zamknij zawór obwodu niskiego ciśnienia (rys. 8.63).

Ilość napełnionego czynnika chłodniczego: 500±25 g.

Gdy ilość czynnika chłodniczego zostanie zmniejszona, zanurz zbiornik z czynnikiem chłodniczym w ciepłej wodzie (temperatura około 40°C).

Uwaga! Nigdy nie zanurzać pojemnika z czynnikiem chłodniczym w podgrzanej wodzie o temperaturze powyżej 52°C.

Uwaga! Zabrania się podgrzewania pojemnika za pomocą palnika lub w komorze suszącej.

Napełnienie układu ciekłym czynnikiem chłodniczym

Po odpowietrzeniu systemu podciśnieniowo całkowicie zamknij zawory wysokiego i niskiego ciśnienia.

Notatka. Operację tę wykonuje się w celu napełnienia opróżnionego układu ciekłym czynnikiem chłodniczym przez obwód wysokiego ciśnienia. Kiedy pojemnik jest ustawiony do góry nogami, czynnik chłodniczy dostarczany jest do układu w postaci cieczy.

Uwaga! Zabronione jest ładowanie układu poprzez obwód wysokiego ciśnienia podczas pracy silnika. Podczas napełniania ciekłym czynnikiem chłodniczym nie otwieraj zaworu niskiego ciśnienia.

Ustawić zawór zbiornika czynnika chłodniczego w pozycji wskazanej powyżej w części "Działanie zaworu ładowania systemu".

Całkowicie otworzyć zawór wysokociśnieniowy, gdy zbiornik z czynnikiem chłodniczym jest odwrócony do góry nogami.

Napełnij układ wymaganą ilością czynnika chłodniczego, określając jego masę za pomocą wagi. Przeładowanie spowoduje nadmierne ciśnienie tłoczenia (w obwodzie wysokiego ciśnienia). Po zakończeniu ładowania zamknij zawór wysokiego ciśnienia.

Ilość napełnionego czynnika chłodniczego: 500±25 g.

Po napełnieniu układu wymaganą ilością czynnika chłodniczego zamknij zawór manometru.

Użyj wykrywacza nieszczelności, aby upewnić się, że nie ma wycieków z systemu.

Notatka. Przed demontażem manometrów kontrolnych zaleca się sprawdzenie działania układu.

Sprawdzenie szczelności układu

Zawsze, gdy podejrzewa się wyciek czynnika chłodniczego lub gdy prace wymagają rozłączenia podzespołów lub poluzowania połączeń, należy sprawdzić układ pod kątem wycieków za pomocą elektronicznego wykrywacza nieszczelności.

Sprawdź moment dokręcania połączeń rurowych. Podczas luzowania dokręcić połączenia określonym momentem obrotowym. Użyj wykrywacza nieszczelności, aby sprawdzić, czy nie ma wycieków gazu.

Jeżeli po dokręceniu połączenia wyciek nie ustąpi, należy rozładować instalację, rozłączyć połączenie i sprawdzić powierzchnie uszczelniające pod kątem uszkodzeń. Nawet lekko uszkodzone elementy łączące należy wymienić.

Sprawdź ilość oleju sprężarkowego i, jeśli to konieczne, przywróć go do normy.



Naładuj system i sprawdź, czy nie ma wycieków. Jeśli nie zostaną znalezione żadne wycieki, odpowietrz układ próżniowo i napełnij system.

Sprawdzanie wydajności chłodniczej systemu

Zamontować manometry kontrolne.

Uruchomić silnik i pozostawić pracujący na obrotach wału korbowego 2000 min⁻¹, ustawić wyłącznik temperatury w pozycji odpowiadającej dopływowi maksymalnego chłodnego powietrza do kabiny pasażerskiej, a wyłącznik wentylatora w pozycji odpowiadającej maksymalnej prędkości obrotowej.

Otwórz wszystkie okna i drzwi.



Umieść suchy termometr w dyszy doprowadzającej schłodzone powietrze do kabiny (ryc. 8.64).

Umieścić psychrometr w punkcie wlotu powietrza obwodu chłodniczego klimatyzatora.

Sprawdź odczyty manometru wysokiego ciśnienia, które powinny mieścić się w zakresie 1,373–1,575 kPa (14–16 kgf/cm²). Jeśli odczyt przekracza górną określoną granicę, napełnij skraplacz wodą. Jeśli odczyt jest poniżej dolnej granicy, zakryj przód skraplacza.

Sprawdź odczyt termometru suchego, który powinien wynosić od 25 do 35°C.





Wyznacz wilgotność względną powietrza za pomocą wykresu psychrometrycznego, porównując temperatury na termometrach mokrych i suchych psychrometru umieszczonego w punkcie poboru powietrza w klimatyzatorze (ryc. 8.65).

Notatka. Określając temperaturę termometru mokrego i termometru suchego na wlocie parownika, można określić wilgotność względną powietrza. Przykład: temperatura termometru suchego i termometru mokrego na wlocie parownika wynosi odpowiednio 25°C i 19,5°C. Punkt przecięcia odpowiednich linii przerywanych na wykresie podaje wartość wilgotności względnej (60%).

Ustalić temperaturę za pomocą termometru suchego umieszczonego w króćcu nawiewu schłodzonego powietrza do kabiny i obliczyć różnicę wartości temperatur termometru suchego na wlocie powietrza i termometru suchego na wylocie powietrza do kabiny.



Upewnij się, że przecięcie linii wilgotności względnej i różnicy temperatur znajduje się w czarnym zacienionym obszarze, co wskazuje, że wydajność chłodzenia mieści się w normie (rysunek 8.66).