Spis treści: Opis systemu ⇓ Zasada działania układu sterownika…⇓
Opis systemu
System immobilizera składa się z pasywnego transpondera (do wzajemnej identyfikacji) zamontowanego w główce kluczyka samochodowego oraz modułu anteny Smartra (Smart Transponder Antenna).
Jednostka Smartra zawiera wbudowaną antenę indukcyjną oraz obwody elektroniczne podłączone do stacyjki. Blok Smartra połączony jest ze sterownikiem silnika specjalną linią komunikacyjną.
Ta metoda sterowania blokiem Smartra jest najwłaściwsza, ponieważ uruchomieniem silnika steruje sterownik silnika.
Rysunek. 7,77. Schemat blokowy modułu anteny immobilizera
Zasada działania układu sterownika silnika
Sterownik silnika identyfikuje kluczyk zapłonu za pomocą specjalnego algorytmu kodowania działającego równolegle w transponderze. Uruchomienie silnika jest możliwe tylko wtedy, gdy wyniki algorytmu są zgodne. Jednostka sterująca silnika przechowuje dane ze wszystkich transponderów dostarczonych z pojazdem.
Jednostka sterująca silnika i jednostka Smartra komunikują się ze sobą za pomocą specjalnej linii komunikacyjnej. Sterownik silnika nawiązuje komunikację linią K albo z jednostką Smartra, albo z innymi urządzeniami (np. z testerem utrzymania ruchu) włączając multiplekser i uruchamiając specjalne procedury komunikacji. Multiplekser jest częścią sprzętu jednostki sterującej silnika. Jednostka Smartra komunikuje się poprzez transponder wbudowany w kluczyk zapłonu. Komunikacja odbywa się na częstotliwości radiowej 125 kHz. Jednostka "Smartra" jest instalowana na stacyjce obok anteny radiowej radiotelefonu. Sygnał RF odbierany przez antenę pętlową jest przetwarzany przez jednostkę Smartra na komunikaty do komunikacji szeregowej, a komunikaty odbierane ze sterownika silnika są konwertowane na sygnał RF przesyłany przez antenę do transpondera.
Blok Smartra nie identyfikuje transpondera ani nie oblicza algorytmu kodowania. Jest to zaawansowany interfejs, który przekształca strumień danych o częstotliwości radiowej otrzymany z transpondera na sekwencję komunikatów wysyłanych do sterownika silnika i odwrotnie.
Transponder jest typu "Hitag2" z ulepszonym algorytmem kodowania. Podczas programowania kluczyka do transpondera wprowadzane są specjalne dane pojazdu, które są zapisywane na jego urządzeniu przechowującym. Procedura rejestracji jest jednorazowa, dlatego nie ma możliwości zmiany zawartości pamięci transpondera. Dane wprowadzane są w postaci 9-bajtowego ciągu skompilowanego u producenta. Zawartość pamięci transpondera jest podzielona na dwa łańcuchy zwane "identyfikatorem" i "hasłem klucza".
Po tym zaprogramowaniu pamięć transpondera zostaje zablokowana i nie można odczytać ani zmienić jej zawartości. Transponder przechodzi ze stanu "czystego" do stanu "zaprogramowanego".
Ponadto każdy transponder ma swój własny 32-bitowy numer identyfikacyjny IDE. Numery transponderów IDE nie są powtarzane. Numer IDE jest wpisany fabrycznie i można go jedynie odczytać.
Identyfikator klucza i hasło nie są przesyłane ze sterownika silnika do transpondera i odwrotnie. Przesyłane są jedynie wyniki algorytmu kodowania. Obliczenie danych specyficznych dla pojazdu na podstawie wyniku kodowania jest prawie niemożliwe.
W celu programowania kluczy lub w innych celach sterownik silnika jest podłączony do urządzenia testującego, którym może być tester konserwacji fabrycznej stosowany na stacjach obsługi. Komunikacja odbywa się za pomocą protokołu linii K jednostki sterującej silnika.